Hey Moyeesta,

Onze reisleider Guido was weer in Ethiopië.

Om koffieboeren te bezoeken, onze teams te spreken en te kijken hoe het gaat met onze koffie, onze bossen en onze plannen.

Maar eerst moest hij het land nog even binnen zien te komen, en dat bleek ingewikkelder dan verwacht.

Zijn nieuwe paspoort was gekoppeld aan zijn oude visum. Dus: opnieuw aanvragen. Opnieuw betalen. Nieuwe documenten regelen. Wachten. Nog meer wachten.

Na twee dagen op Addis Airport voelde hij zich maar Tom Hanks in The Terminal dan een oprichter van een koffiebedrijf.

Gelukkig hebben we in Ethiopië een fantastisch team: terwijl hij op het vliegveld zat te wachten, reden zij dagenlang van kantoor naar kantoor om alle documenten opnieuw geregeld te krijgen.

Uiteindelijk lukte het. En toen kon de echte reis beginnen.

Guido over

“de frontlinie”

Na een lange rit kwam ik aan op een plek die letterlijk de frontlinie van ontbossing is. Kijk naar de foto hieronder. Links: gigantische bomen die nog maar kort geleden zijn gekapt en verbrand. Rechts, een paar meter verderop: precies dezelfde bomen, nog levend.

Eén rivier ertussen, maar twee totaal verschillende toekomsten. Ik moest denken aan de Maginotlinie. Alleen staat deze niet tussen Frankrijk en Duitsland, deze staat tussen ontbossing en regeneratie. En daar zit een ongemakkelijke waarheid achter die we na tien jaar FairChain steeds beter begrijpen: armoede is een motor achter ontbossing.

We praten veel over klimaatverandering en koffie. Terecht.

Maar we praten veel minder over de andere kant van het verhaal. Als een boer niet genoeg verdient om van landbouw te leven, heeft een eeuwenoude boom opeens een prijs: als brandhout, timmerhout of als extra landbouwgrond.

Dus verdwijnt hij. En daarna komt de rekening: meer extreme regenval, meer erosie, slechtere bodem, lagere koffieopbrengsten… Een nogal beroerde businesscase.

Dus: meer bomen planten? Jazeker. Maar dat is niet genoeg. Want je kunt vandaag duizend bomen planten en ze morgen weer kwijt zijn als een boer geen fatsoenlijk inkomen kan verdienen.

Daarom doen wij het anders. We werken met koffieboeren aan “regeneratieve agroforestry.” Simpel gezegd: koffie combineren met mango, avocado, peper en inheemse schaduwbomen. Minder afhankelijk van één gewas. Meer inkomsten. Meer biodiversiteit. Meer veerkracht. Meer bos!

En het interessante: een boerenfamilie helpen om deze omslag te maken kost ongeveer €200. Daarmee kun je een familie helpen een landbouwsysteem op te bouwen dat meerdere inkomstenbronnen oplevert én het bos beschermt. Dat is geen liefdadigheid, maar gewoon een ijzersterke businesscase.

De conclusie: het tegenovergestelde van ontbossing is niet een boom. Het is een boer die goed kan verdienen.

Want als een bos meer waard is als het blijft staan dan wanneer het wordt gekapt, wordt het ineens interessant om het te beschermen.

En toch ontvangen kleinschalige boeren wereldwijd minder dan 1% van de klimaatfinanciering. Minder dan 1%. Terwijl ze ongeveer een derde van ons voedsel produceren en zich midden in de klimaatcrisis bevinden.

We gooien miljarden naar klimaatoplossingen, maar de mensen die dagelijks op de frontlinie staan, krijgen nauwelijks toegang tot dat geld. Dat is toch gek?

Daarom denk ik steeds vaker: waarom financieren we losse projecten, terwijl we revolving funds kunnen bouwen die zichzelf steeds opnieuw inzetten?

Een FairChain Forest & Farmers Fund bijvoorbeeld. Een gezond rendement op kapitaal. Een enorme winst voor boeren, bossen en de toekomst. Ja toch?😉

De oorspronkelijke Maginotlinie had één probleem: hij stond stil. Onze Maginotlinie doet dat niet. Die groeit, elk seizoen, met elke boer en elke boom.

Mijn volgende Founders Note gaat over de boeren achter onze koffie. Zij zijn de echte frontlinie.

Every sip counts,

Guido